Bezieling

Ik hou van het woord ‘incarneren’: in het vlees komen. Dat is letterlijk wat we doen als we geboren worden: onze ziel daalt in in het lichaam. Althans – doet een poging. In onze cultuur gaan we er vanuit dat, als we al aanvaarden dat er een ziel is, deze bij de geboorte in het lichaam geplempt wordt en er bij de dood weer uitschiet. Volgens mij is dat niet zo – volgens mij duurt het incarneren: het volledig bezielen van het lichaam, minstens een heel leven. Ik hou ook van het woord ‘bezielen’.

Het is goed mogelijk dat de ziel bij een bijzonder onplezierige geboorte aarzelt of ze er goed aan gedaan heeft om deze stap te maken. Niet iedereen springt meteen in het koude water, sommige mensen willen langzaam aan de temperatuur wennen en steken er om te beginnen alleen hun teen in. Bij bepaalde tradities wordt aangenomen dat het 28 jaar duurt voordat een ziel volledig is geïncarneerd. Volgens mij duurt het vrijwel altijd veel langer, gebeurt het soms helemaal niet en ervaren veel mensen het leven als zo bedreigend of frustrerend dat hun ziel in geen velden of wegen te bekennen is – op een zijden draad na. 

Kinderen en dieren hebben over het algemeen een goede intuïtie wat betreft het al dan niet bezield zijn van een lichaam. Hoe meer bezield, des te prettiger ze zich bij die persoon voelen en des te liever ze bij hem op schoot kruipen en in zijn buurt willen vertoeven. Ik had zelf een tante waar ik met mijn familie verplicht twee keer per jaar op bezoek moest. Ik griezelde als ik haar moest zoenen of als ze me in mijn wang kneep, omdat ze aanvoelde als een lijk. Toen ik dat tegen mijn moeder zei kreeg ik meteen een draai om mijn oren, terwijl ze me anders nooit sloeg. ‘Zeg dat nooit tegen je tante!’, zei ze sissend, waardoor ik nog banger werd van dat mens. 

Trauma, geweld en pijnlijke emoties lijken een verjagend effect te hebben op de ziel. Veiligheid, geborgenheid, aandacht en liefde lijken de ziel juist uit te nodigen. De oude sjamanen van weleer – en sommige moderne sjamanen – verstonden de kunst van ‘soulretrieval’: rituelen die de ziel, of delen van de ziel, terughaalden uit de onderwerelden. Sommige mensen ervaren hun lichaam als tempel van de ziel en gaan als zodanig met hun lijf om, terwijl andere mensen hun lichaam ervaren als gevangenis van de ziel, en hun best doen het zo snel mogelijk kapot te maken. 

Ik ben geen sjamaan, maar als ik iemand masseer kan ik wel voelen in hoeverre een lichaam bezield is of niet. Dat is geen kunst – iedereen herinnert zich die enge tante of die superlieve oom, en iedereen weet dat het bij sommige mensen prettiger vertoeven is dan bij anderen. En wanneer je even stilstaat bij je eigen lichaam kun je haarfijn aanvoelen welke delen van je lichaam koud, dood en donker aanvoelen, en welke delen van je lichaam warm, levend en prettig aanvoelen. Dat is het. Dat is bezieling of het gebrek eraan.
  
In mijn ervaring reïncarneren we tijdens ons leven vele malen, met doorgaans kleine stapjes. De ziel is eigenlijk een soort jojo. In hoeverre de som van die stapjes vooruit of achteruit gaat bepaalt of het proces van incarneren langzaam voortschrijdt of dat je langzaam in de richting van je graf wandelt, tot je uiteindelijk nauwelijks meer merkt wanneer je sterft. En ik ben ervan overtuigd dat we hierin een keus hebben.

 Volgens mij is de ware kunst van het leven om uit te vinden welke stappen je meer in contact met het leven brengen en welke stappen je dichter bij de dood brengen, en vervolgens consequent en radicaal te kiezen voor het eerste! Tenminste, als je wilt leven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s