Comfortably numb

donutsIk kan niet tegen drank. Als ik twee glazen wijn drink heb ik de volgende dag hoofdpijn en als ik meer dan twee glazen drink dringen existentiële vragen zich op en heb ik drie dagen een kater. ‘Watje’, zegt mijn huisgenoot dan en lacht me vrolijk uit. Hij kan heel goed tegen drank. Hij kan drinken zoveel hij wil en de volgende ochtend gewoon om zeven uur opstaan en aan het werk gaan, waar hij dan vijf donuts eet als ontbijt. Hij levert donuts aan winkels en bedrijven waar hij zijn lage uurloon compenseert met donuts.

Ik kan ook niet tegen roken. Als ik tijdens het uitgaan tegen beter weten in toch een paar sigaretten rook zie ik de volgende dag groen en kom ik nauwelijks de dag door. ‘Dat weet je toch?’, zegt mijn huisgenoot plagerig, en loopt naar buiten om een sigaret op te steken. Hij rookt al sinds zijn achtste en heeft nooit ergens last van. Ja, dat hij van mij buiten moet roken.

Ik kan ook niet tegen donuts. Als ik iets eet wat heel vet en heel zoet is word ik misselijk, kan ik niet meer denken en moet ik eigenlijk meteen slapen. Wel jammer, want mijn huisgenoot mag alle overgebleven donuts na het werk mee naar huis nemen. Ons huis staat altijd vol met dozen vol donuts. ‘Je weet niet wat je mist!’, zegt hij dan en heft een geel gespikkelde donut naar me op voor hij er een grote hap van neemt.

Het is mijn eigen schuld. Ik ben te gezond. Dat komt: jaren geleden voelde ik me zo beroerd dat ik besloot om het roer helemaal om te gooien. Ik maakte van gezondheid mijn heilige missie en veranderde mijn levensstijl volkomen. Met vallen en opstaan, maar toch gestaag, verbeterde mijn gezondheid. Ik ging er beter uitzien, ik rook lekkerder, ik hoefde niet meer zoveel te slapen en mijn huid werd fluweelzacht.

Maar de keerzijde was dat hoe gezonder ik werd, des te gevoeliger mijn lichaam werd. Kon ik eerst nog gewoon doorzakken in de kroeg, me te buiten gaan aan eten, drinken en roken, nachten overslaan zonder het te merken, nu ging mijn lichaam protesteren en zich bemoeien met de keuzes die ik maakte door steeds heftiger signalen te geven als ik iets deed wat niet goed voor haar was!

Ik beklaag me bij mijn leraar.
‘Leuk is dat!‘, zeg ik. ‘Iedereen heeft lol, behalve ik!’
Mijn leraar glimlacht, zoals altijd.
‘Goed werk’, zegt hij. ‘Deze fase hoort erbij. Wanneer de numbness van het lichaam minder wordt, wordt het leven vele malen sensationeler en spectaculairder, maar je moet nog even wennen aan de subtiliteit ervan. Wanneer de herrie stopt duurt het even voor je het tsjirpen van de krekels weer kunt horen.
‘De wat?‘, vraag ik.
‘De krekels’, zegt mijn leraar.
‘Nee, dat daarvoor’, zeg ik.
‘O, de numbness. Numbness is dat wat optreedt als het lichaam zo vervuilt en dichtslibt dat de zintuigen afstompen en men de signalen van het lichaam doorgaans niet langer waarneemt, behalve in geval van ziekte.’
‘En hoe zit het met die krekels?’, vraag ik.
‘Doe niet zo dom’, zegt hij. 

Natuurlijk heeft hij weer gelijk. Ik vraag naar de bekende weg. Ik bevind me in het vacuüm waarin ik niet langer kan genieten van het normale gewelddadige gedrag ten aanzien van mijn lichaam omdat ik meteen voel wat ik aan het doen ben, maar waar ik de subtiele taal van de zintuigen ook nog niet kan ervaren. Het is het verschil tussen donuts en verse aardbeien, whisky en water, keiharde housemuziek en het geluid van de zee, porno en tederheid, New York en een dorpje op het platteland, neonreclame en de kleur van herfstbladeren, de klap van nicotine en de geur van de vroege ochtend.

Eigenlijk weet ik het wel. Maar hoe moet het nu met mijn huisgenoot?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s