Nee, ik word geen donor – 2

Vier dagen geleden plaatste ik een artikel met de titel: ‘Nee, ik word geen donor’.

Inmiddels is dit artikel door meer dan 40.000 mensen gelezen en heeft het een lawine aan reacties opgeleverd. Een record! De meeste reacties waren hartverwarmend en respectvol, ook als mensen het niet eens waren met mijn standpunt. Dank daarvoor.

Kom terug, het is je tijd nog niet

Love3Ik heb veel geleerd de afgelopen dagen, bijvoorbeeld dat het begrip ‘ziel’ helemaal niet zo vanzelfsprekend is voor iedereen als ik dacht. Ook waren er een paar mensen die terecht opmerkten dat ik niet erg zorgvuldig ben met mijn bronvermeldingen en beloofd hebben te helpen met het onderzoek naar hoe het nou precies zit in het taoïsme, met de kosten en in Myanmar. Blij mee! Ik heb ook veel gehuild, geraakt door de persoonlijke verhalen die ik hoorde, de soms onmenselijke keuzes die mensen moesten maken, het peilloze verdriet. Een vrouw wiens man, de vader van haar kinderen, nog leeft omdat zijn moeder een nier heeft afgestaan. Een moeder die al jaren rondloopt met het gevoel dat ze gedwongen werd haar dochter als donor af te staan en nooit afscheid heeft kunnen nemen. Een man die zelf wacht op een donor en het gevoel heeft dat het mij niet uitmaakt of hij leeft of sterft. Een huidarts die in het brandwondencentrum werkt en schrijft: ‘Jullie zijn allemaal dom en asociaal.’ Ik snap hem. Een vrouw die hersendood werd verklaard en meteen in de prep ging als donor, tot haar zusje tegen haar zei: ‘Kom terug!’ en ze net op tijd bijkwam. ‘Mijn zusje sprak direct tot mijn hart’, zei ze, ‘ik denk dat ik haar daarom kon horen. En: ‘Ik zag mijn overleden moeder aan gene zijde. Ze zei: ‘Het is je tijd nog niet.’

Als ik kon toveren

Wel of niet donor worden – die vraag raakt aan leven en dood. Niets doet meer pijn dan iemand kwijtraken van wie je houdt. Stel als dat toch niet hoeft, of als dat uitgesteld kan worden, is dat niet een wonder? Is het feit dat de medische wetenschap in staat is om organen over te planten niet eigenlijk gewoon toveren, pure magie?

Ben je als donor een beter mens dan als niet-donor?

childrenWat ik het meest pijnlijk vond waren reacties van mensen die zeiden dat mensen die geen donor willen worden egoïstisch zijn. De onderliggende gedachte is dat je er goed aan doet je organen af te staan. Veel mensen zien het als een goede daad – het heeft voor hen bijna iets religieus. Je redt er immers een leven mee, misschien wel meerdere – alsof je even met God zelf samenwerkt. De vraag is echter: doe je er werkelijk goed aan? Ik ben daar niet zo zeker van – dat moge duidelijk zijn – omdat ik niet weet wat de gevolgen zijn voor de ziel – zowel mijn eigen ziel als die van de ontvanger. Volgens mij wegen de nadelen niet op tegen de voordelen.

 

 

Hoe kun je het beste bijdragen aan een betere wereld?

Peru kid and llamaIemand schreef in reactie op deze beschuldiging op Facebook: ‘Ik deel mijn liefde liever als ik nog leef.’ Inderdaad. Er zijn zoveel manieren om goed te doen terwijl je nog leeft. Maak je echt optimaal gebruik van al die mogelijkheden? Ik weet van mezelf dat er zoveel meer is dat ik kan doen, kan bijdragen, kan geven – maar vaak doe ik het niet, uit angst, uit luiheid of uit onzekerheid. De moed en de kracht ontwikkelen om het wél te doen, steeds meer, dat is iets waar ik iedere dag van mijn leven mee bezig ben.

Hoe hoog is de prijs die je betaalt als donor?

Dit brengt me op een punt dat ik in mijn vorige artikel onterecht over het hoofd heb gezien. Mijn betoog is incompleet, omdat ik de volgende vraag niet aan de orde heb gesteld: Hoe hoog is de prijs die je betaalt als donor? Dat staat los van de vraag hoe hoog de prijs is die we als samenleving betalen en of we dit geld beter zouden kunnen besteden, bijvoorbeeld aan preventie, onderzoek, educatie of ‘het schooien voor wormenkuurtjes’, zoals sommige mensen de actie van Planting Peace schamper benoemden.

Wanneer ben je echt dood?

shellBehalve dat je als donor mogelijk je ziel aan flarden laat scheuren is er ook de grimmige realiteit van de procedure. Dank, dank aan iedereen die de moeite nam me daar meer informatie over te sturen. Voor mij was ‘nee’ zo duidelijk dat ik nooit echt aandacht heb besteed aan hoe het er in de donorpraktijk zelf aan toe gaat. Wat blijkt? Die praktijken zijn op zijn zachtst gezegd dubieus. Onduidelijkheid over wanneer iemand echt dood is? Ja, die is er. Onduidelijkheid over wat de donor wel en niet voelt en in hoeverre hij of zij nog bewust is? Ja, die is er. Hersendood is nog niet dood, maar is wel de term waarmee donorschap legaal is verklaard. Medici die in hun ijver om organen te oogsten iemand te snel dood verklaren en daarin grove fouten maken? Ja, dat gebeurt. Lichamen die tijdens het oogsten van de organen afwerende gebaren maken, het gezicht dat van pijn vertrekt, het lichaam dat soms zelfs een stukje overeind komt wanneer het opengesneden wordt? Ja, dat gebeurt. Nabestaanden die in shock aan het bed van hun dierbare zitten en op zeer onethische wijze gepusht worden om hun familieleden als donor af te staan? Ja, dat gebeurt. Familieleden, partners, dierbaren die niet weten dat ze niet bij het sterven mogen zijn totdat het lichaam weggereden wordt? Ja, dat gebeurt.

Waar heb ik recht op als ik sterf of als mijn dierbare sterft?

Ben ik egoïstisch als ik de hand van mijn kind, mijn partner, mijn moeder wil vasthouden als ze sterven, zodat ze in liefde en vrede kunnen gaan, zodat ik kan rouwen, zodat ze zich niet alleen zullen voelen tijdens die laatste momenten van hun leven? Ik vind van niet. Voor mij maakt dit onlosmakelijk onderdeel uit van het stervensproces en heeft iedereen daar recht op, zowel de overledene als de nabestaanden. Het is dus goed om te weten dat je daar waarschijnlijk niet de tijd voor krijgt als de stervende donor is, zodat je wat dat betreft een bewuste keuze kunt maken. Afscheid nemen. Hoe belangrijk is het voor je?

Heb je wel of geen vertrouwen in de medische zorg?

writing8Dat brengt me op mijn laatste punt: vertrouwen. Vertrouwen in de medische zorg. De samenleving is momenteel verdeeld in twee groepen, dat bleek ook heel duidelijk uit de reacties. De ene groep heeft een blind vertrouwen in de westerse medische zorg en doet alles wat de dokter zegt. Ze geloven dat het enige belang dat een ziekenhuis of dokter heeft het welzijn van de patiënt is. Ze geloven ook dat de medische wereld wijs, goed en machtig is en dat de mensen die in die sector werken weten wat ze doen. Voor deze mensen is de wetenschap heilig.

De andere groep heeft haar vertrouwen in de westerse medische zorg allang opgezegd. Zij geloven dat andere belangen, met name financiële belangen, de integriteit, het ethisch bewustzijn en het handelen van de meeste mensen in de medische wereld heeft vertroebeld. Zij weten dat de gezondheidszorg big business is, dat er een nauwe samenwerking is met de farmaceutische industrie en dat het geheel stinkt.

Ben je bereid je leven in handen van de medische wereld te leggen?

Als je tot de eerste groep behoort is het denk ik makkelijker om ervoor te kiezen donor te worden. Je vertrouwt het immers. Je gelooft wat ze zeggen. Ze weten toch zeker wel wat ze doen? Ze hebben toch het beste met ons voor? Ik betaal toch netjes iedere maand mijn zorgverzekering? Als je tot de tweede groep behoort vertrouw je het voor geen cent en denk je er niet over om je leven en welzijn in handen van westerse medici te leggen. No way. Je doet je eigen research, je onderzoekt andere geneeswijzen, je probeert het beste van twee werelden te combineren, want ja, de westerse medische wereld heeft ook veel goeds te bieden en ook onder medici zijn engelen. Je gaat je eigen groenten telen, je vindt je eigen weg, zo goed en kwaad als het kan, met vallen en opstaan.

Onnodig leed

Sanne tuinIk behoor tot de laatste groep. Deze groep is snel groeiende. Bij mij sloeg de twijfel toe toen iemand die mij zeer dierbaar was kanker kreeg en ik zag hoe ze behandeld werd. ‘Dit kan niet kloppen’, dacht ik en ging op onderzoek. Hetgeen ik ontdekte, niet alleen over de kanker-industrie, maar over de hele westerse gezondheidszorg, was voor mij destijds zo schokkend dat ik er letterlijk drie jaar van in de rouw ben geweest. Zoveel leed, zoveel onnodig leed. Zoveel kennis die verborgen wordt, ontkend wordt, verboden wordt, juist omdát het mensen kan genezen. Dat is nu zo’n 15 jaar geleden. Ik ben niet langer in de rouw, ik heb ermee leren leven, maar de pijn blijft.

Er is één ding dat erger is dan iemand die je liefhebt zien lijden en sterven. Dat is iemand die je liefhebt zien lijden en sterven, terwijl je weet dat het niet nodig is.

Laten we samen wonderen verrichten

Mijn wens voor de toekomst is dat beide groepen ooit weer bij elkaar komen en de integriteit van de medische zorg in ere hersteld wordt. De moderne, westerse gezondheidszorg heeft zoveel goeds te bieden aan deze wereld. Haar technologie komt echt een beetje in de buurt van toveren! Als we traditionele geneeswijzen en de moderne geneeskunde bij elkaar kunnen brengen, als liefde en spiritualiteit weer onderdeel gaan uitmaken van het genezingsproces, dan kunnen we samen wonderen verrichten.

 

 

 

22 gedachtes over “Nee, ik word geen donor – 2

  1. Ik heb net mijn donorregistratie gewijzigd in NEE. Mijn familie weet wat ik wil en vind dat de overheid hier geen bemoeienis in mag hebben. Dit is de enige reden om mijn NEE vast te leggen. De overheid mag zich met veel zaken bemoeien, maar niet met mijn lichaam. Dat beslis ik zelf.

  2. Heb je verhaal gelezen bij vrouw.nl. Ben zelf al jaren een NEE Donor, waarom: omdat de mensheid een niet hemelse levensvorm is (utopie) en ik vertik het om negatieve mensen een verlengstuk te geven in hun leven. Dat is mijn enigste reden en zie dit breed en wijd open in. Deze samenleving is niet eens een samenleving, maar ieder voor zichzelf, is altijd zo geweest, zit in de kern van het bestaan. Ook herkenbaar in je verhaal zoals geld aan je organen verdienen (überhaupt een wereld met betaalmiddelen, dan gratis eerlijke basis behoeftes verdelen in harmonie met elkaar), slechte voedselindustrie, gifstoffen in lucht en ga zo maar door, hoe we elkaar en de aarde met overige levensvormen om zeep helpen. Het hiernamaals hoop ik dat het niet bestaat, kun je anders weer opnieuw beginnen met eeuwige ellende. Natuurlijk denk ik af en toe geef een persoon die je kent met een goede hart op zijn/hare plekje je organen, maar die optie bied de donorwet niet. En wanneer die optie er wel zou zijn, blijft de donorwet daar wel trouw aan? Dit wereld zoals die nu is, was en blijft zegt heel wat over het leven op aarde. Als voorbijganger op aarde zou ik stomverbaasd zijn. Zelf ben ik vegan, antinatalist en meer, maar zeker een realist.

  3. het is ingewikkeld. Zou van harte huid en hoornvlies afstaan (aan de rest hebben ze niks) maar ook die ‘dingen’ kunnen ze kunstmatig steeds beter namaken. Straks “nemen” mensen een clone van zichzelf en met de stamcellen kan je wonderen verrichten..Het belangrijkste vind ik ‘hoe’ in alle gevallen. Dan blijkt dat er altijd een verhaal is. En dat dat de ziel is van het gebeuren. Dus als ik het zou doen dan met een goed verhaal erbij, begeleiding, dat er verteld wordt wat er gaat gebeuren en je met respect wordt behandeld en er afscheid genomen wordt zoals ik het toch al graag zou doen. Dat zou voor mij al een wonder zijn , als dat lukt.. Maar dat verhaal groeit, zoals ieder levensverhaal groeit.. De ontvangers krijgen vaak ook een verhaal mee wat bij het ‘ontvangen’ hoort, meegekregen van de gevers, soms gewoon maar zelfs zin in eten dat ze zelf nooit gelust hebben maar waar de donor gek op was.. Volgens mij is er gewoon veel te weinig actieve kennis over het sterven en de ziel. Waarschijnlijk omdat het door de westerse wetenschap niet te onderzoeken valt.

    1. Jaaa, MEE EENS! Dank voor je reactie Gem. En ik heb ook een ander gevoel bij huid en hoornvlies, al kan ik dat niet echt beredeneren. Maar tegelijkertijd wil ik niet dat ze meteen na mijn dood mijn huid afstropen, dat lijkt me vooral voor de nabestaanden zo horror-achtig. Ik las gisteren een artikel over een organische 3D printer die lichaamseigen onderdelen kan printen die niet afgestoten worden door het lichaam. Zou dat de toekomst zijn? Wow. Ja, misschien. Goed om open te blijven staan voor de snel voortschrijdende technologie.

  4. Sanne voor mij is het wel een zekere vorm van egoïsme en niets kort door de bocht. Verder zou ik wel eens willen weten of al die nee stemmers, deze beslissing ook zouden nemen, als één van hun kinderen in een levensbedreigende situatie verkeerde en geholpen zouden zijn met een donororgaan.

  5. Hoi Sanne,
    Je hebt me met jou bevindingen zeker wel aan het denken gezet, ondanks dat ik al jaren (sinds ’88) als donor geregistreerd sta.
    Niet zozeer over het feit dat ik donor ben, maar meer over het feit of ik wel wil overleven met een andermans organen in mezelf.
    Ik denk dat een en ander ook heel sterk te maken heeft met hoeveel waarde je hecht aan het leven.
    Je kan heel simpel zeggen; “Als het mijn tijd is ga ik gewoon”. maar dat geldt dan eigenlijk ook voor degene aan wie je anders je organen af zou staan.
    Persoonlijk ben ik niet zo bang voor de dood en zeg ik inderdaad altijd, het hoort bij het leven en het komt zoals het komt.
    Waar ik wel bang voor ben, is langdurig ziek zijn en dat kan je niet altijd los zien van wel of geen orgaandonatie.
    Een nier van een ander, kan niet alleen levensreddend zijn, maar je ook van pijn en een hoop gedoe verlossen.
    Een hoornvliestransplantatie is niet levensreddend, maar zorgt er wellicht wel voor dat je het zicht blijft houden.
    Zomaar even twee voorbeelden.
    Ik vraag mezelf af of er bij de NEE-zeggers ook een verband is tussen crematie of begrafenis, omdat ik weet dat sommige mensen niet gecremeerd willen worden vanuit geloofsovertuiging of vanuit de gedachte dat je het lichaam niet moet vernietigen, waarbij aangetekend dat het in de kist ook echt wel snel naar het ‘hiernamaals’ is vertrokken.
    Al met al, zoals ik in het begin al schreef, zet het mij wel aan het denken.
    Want als je geen organen van een ander zou krijgen bij ziekte (en dan hen ik het eigenlijk meer over een levensbedreigende ziekte), zou je dat ook als gewenst kunnen beschouwen. Misschien moet er een registratie komen dat je niet in leven wilt blijven met de organen van iemand anders.

    1. Hoi Johan – Ja, als ik kon kiezen, hoe zou ik dan het liefste sterven? Daar heb ik zelf nog niet voldoende over nagedacht. Ik wil in ieder geval geen chemicaliën in mijn lijf, maar ik heb nooit onderzocht hoe ik dat kan regelen. Misschien drie dagen opgebaard met mijn dierbaren en dan gecremeerd? Of toch in de grond, in mijn lievelingsdekentje gerold, onder mijn lievelingsboom in de tuin? Of maar gewoon laten, als ik maar tot 3 dagen na mijn dood rust, liefde en begeleiding krijg? Pfoe.. dit vereist zeker nog meer aandacht.

  6. Wow, kreeg kippevel van deze blog, vooral van deel 1. Ik vind het wel iets om over na te denken, een eye opener ! En wat betreft de westerse medische gezondheidszorg ben ik het helemaal met je eens, ook al ben ik verpleegkundige en werk ik in het ziekenhuis.Als we traditionele geneeswijzen en de moderne geneeskunde bij elkaar kunnen brengen, als liefde en spiritualiteit weer onderdeel gaan uitmaken van het genezingsproces, dan kunnen we samen wonderen verrichten. Precies!!!

  7. Dank je Sanne, heel blij met deze duidelijke aanvulling op je voorgaande stuk.
    Voor mij is het ook al enige jaren duidelijk. Ik word geen donor.
    En ook mijn wens is al zeker meer dan 16 jaar….. laten beide wegen samen werken, traditioneel en medisch, en er zullen wonderen verricht worden.

  8. Het hele schrijven van Sanne is zo waar ik voor sta. Al sinds mijn tienerjaren denk ik zo over leven na de dood, dat ik niet wil dat ze me opensnijden en organen weghalen, dat ik heel naar de andere zijde wil gaan etc. Heb me daarom al jaren geleden geregistreerd als niet willen doneren. Als men dat egoistische vindt, prima! Dat men vindt dat ik dan geen organen mag ontvangen, helemaal prima! Als dat volgens hen dan een soort straf is of zo, mij heb je er niet mee, sterker nog dat is voor mij precies hetzelfde, ik zou niet eens willen dat ik gemaakt wordt met een stukje van een ander, want hoe gaat dat tegenwerken met mijn ziel. Niemand die dit weet wat er dan gebeurd. Dus laat mij maar gewoon doodgaan, ik hoef geen orgaan, als het mijn tijd is dan is dat zo en heb ik vrede mee. Zo,hoort het m.i. te gaan.
    Ook vwb de gezondheidszorg ben ik voor wat Sanne oppert. Heb altijd, ondanks het feit dat artsen hele mooie dingen kunnen doen, sterk het gevoel gehad dat ik goed voor mezelf moet zorgen en hopelijk voorkomen dat ik in die mallemolen van een ziekenhuis terecht kom. Ik zeg altijd tegen degene die een blind vertrouwen in de gezondheidszorg hebben, dat een ziekenhuis niets meer is dan een fabriek, een fabriek die geld moet verdienen, veel geld moet verdienen. Heb jaren in ziekenhuizen gewerkt en weet uit eigen ervaring dat het er heus niet altijd ethisch aan toe gaat, er is zeker veel eigenbelang. Verder is de farmaceutische industrie een van de grote motoren die onze economie draaiende houdt door het vele geld dat er in omgaat. Daarom krijgen mensen ook zo snel een medicijn voorgeschreven want daar moeten de doktoren vanaf, maar of het altijd nodig is?? Deze twee partijen werken nauw samen, er gaat grof geld in om, en er is veel eigen belang. Dus of dat blinde vertrouwen daarin nu wel zo slim is? Maar goed, uiteindelijk moet iedereen doen wat hij of zij het beste acht, als we daar voor elkaar respect in blijven hebben en niet gelijk gaat lopen roepen dat iemand dan maar dit of dat of zus en zo moet\mag dan zit het wel goed. Succes voor iedereen die nog twijfelen aan wel of niet doneren.

    1. Dankjewel Johanna. Genuanceerd stuk. Ik streef ernaar dat niemand vanuit blind vertrouwen iets doet wat hem of anderen schade berokkent en kan me soms wel opwinden over wat ik als blindheid ervaar. Zwakke plek..

  9. Ik snap de hele discussie en ophef rond die nieuwe donorwet niet. Niemand dwingt een ander om opeens donor te moeten worden. Voorheen gaf je het aan als je donor wilde worden, nu geef je het aan als je geen donor wilt worden, niemand vraag je hier verantwoording voor af te leggen, je kunt dit volledig in anonimiteit doen zonder dat iemand weet wat je hebt gekozen. Als je een schuldgevoel over je nee-keus hebt dan zit dat in jezelf, niet in die nieuwe wet! Die wet dwingt je wellicht alleen een keuze te maken, welke dat ook is!

    Het punt is dat je in ieder geval IETS registreert, of het nu ja of nee is, en ik vraag me dan ook af of iedereen die nu zo hard van de daken schreeuwt en zo’n ophef maakt zich voorheen ook al geregistreerd hadden in het donorregister (of dat nu met ja of nee was doet er niet toe). Want dat is precies het doel van deze wetgeving, voorkom onduidelijkheid aan het sterfbed en zorg dat er geregistreerd staat wat jouw wil is qua orgaandonatie, dan hoeft geen enkele dokter of nabestaande daarover te twijfelen.

    Blijkbaar registreerde mensen zich niet ten tijde van de “nee, tenzij…” wet en zie je dat nu heel veel mensen die het niet willen zich in ieder geval gaan registreren.
    Dus ik ben een voorstander van de “ja, tenzij…” donorwet, enkel zodat mensen vastleggen wat hun keuze is, welke keuze dat dan ook is, dat moet iedereen helemaal in vrijheid zelf bepalen!

    1. Zoals ik heb begrepen is de reden dat men de wet aanpast dat er dus een grote groep is die zijn/haar keus niet aangeeft. Door de wijziging hopen ze dat meer mensen het wel gaan doen.. dus toch een mate van dwang lijkt mij.
      Ik had liever gezien dat de overheid ons vaker attendeert op de keuze en de registratie,
      bijvoorbeeld bij vernieuwen van een paspoort of rijbewijs.

      Over de discussie wel geen donor, daarvoor moet men elkaars keuze respecteren. Er is geen goed of fout. Niemand is minder dan een ander.

  10. ik weet het nog steeds niet zeker, maar nu ik dit lees denk ik toch ook dat mijn antwoord NEE is en dat ik GEEN donor wordt. IK WIL ZEKER WETEN DAT IK DOOD BEN voordat ze in me gaan snijden en dat mijn man en kinderen normaal afscheid kunnen nemen van mij dank je wel voor dit bericht ik kijk er nu heel anders tegenaan nu ik dit weet

  11. Dankje Sanne, ik heb al jaren geleden “NEE” laten registreren
    Dat gevoel werd prachtig bevestigd door jouw blog dat ik gedeeld heb op fb en via mail! X

  12. Dankjewel voor je bijdrage. Ik heb altijd het gevoel mezelf te moeten verdedigen dat ik geen donor wil zijn. Precies door het gebrek aan vertrouwen en de orgaanoogsting. Ik vind het heel rot voor mensen die ze nodig hebben oprecht maar waarom moet ik ge-guilttripped worden om het te doen? Ik wil bloed afstaan of wat je maar ook nodig hebt, maar mijn lichaam is van MIJ. Ik ben geen instrument, leeg omhulsel mijn lichaam is mijn tempel. MIJN tempel en ik hoef niet te delen en al helemaal niet gedwongen worden door moraalridders. Het is een keuze, een gift om donor te zijn heen Fucking verplichting!

    1. Bloed staat (in mijn opinie) ook in verbinding met je ziel. Ik ben daarom ook geen bloeddonor en ik heb na mijn bevalling stevig in mijn schoenen moeten staan om de mij opgedwongen bloedtransfusie te weigeren. Google maar op kwantum verstrengeling.

    1. Ik vind dat mensen die geen donor willen zijn dat recht hebben. Maar wanneer zij in een noodsituatie terecht komen waarin ze lichaamsdelen van een, wel donor, nodig hebben om te overleven, zij daarvan uitgesloten moeten worden. Wie daarin niets voor een ander over heeft kan het ook voor zichzelf niet claimen. Zelf ben ik wel donor.

      1. Het gaat in deze niet over ‘niet iets voor een ander over hebben’ Johan. Dat is te kort door de bocht. Uit mijn artikel leg ik uit waarom ik twijfel in hoeverre ik iemand werkelijk een dienst bewijs door hem tot orgaan-ontvangende partij te maken. Egoïsme hoort niet in mijn lijstje van argumenten waarom ik geen donor word. Gezond zelfbehoud wel – net als nu, nu ik nog leef. Heb je ‘Nee, ik wil geen donor worden – 1’ wel gelezen? Overigens hoef ik geen organen van een ander. Ik heb meer vrede met sterven dan met het ontvangen van een donor-orgaan. Dit is geloof ik de 10e keer dat ik dit antwoord geef. Ik wou dat mensen de andere comments ook lazen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s