Ik wil geen dikke huid

Ik heb een herinnering aan een vrouw
Een oude, slonzige, verloren vrouw
Ze staat op het perron van een station
Net iets te dichtbij de roltrap, waardoor ze de mensen irriteert, want ze moeten net een stapje opzij doen om voorbij haar te komen
Maar ze merkt het niet
Ze kijkt uit over het perron, in de richting van waar de trein vandaan komt
Ze wacht

Ik weet niet of het echt gebeurd is, of dat ik dit beeld gecombineerd heb met iets wat ik ooit in een boek gelezen heb
Of dat ik het gedroomd heb
Of dat ik die hele vrouw verzonnen heb
Maar ik weet dat ze daar iedere dag staat, op hetzelfde tijdstip
Ze staat te wachten op haar man, die 20, 30 jaar geleden vertrokken is
En nooit is teruggekeerd
Iedere keer als ik denk aan die vrouw, aan het moment dat ik haar zag en begreep waarom ze daar stond
Met een lege blik en hangende armen
Dan voel ik haar verdriet

Toen ik voor het eerst in India was
Brak mijn hart
En dat was zo goed
Het was zo goed om geconfronteerd te worden met armoede, voor het eerst in mijn leven
Om geconfronteerd te worden met echte honger
Met stervende mensen op straat
Mensen zonder vooruitzichten
Ik was er totaal niet op voorbereid
Het maakte dat ik wilde helpen

Ik weet nog dat ik een moeder met een kindje zag
Het gezichtje van het kind overdekt met zweren
Vliegen op zijn ogen en mond, in zijn neusgaten
Ze vroeg om geld en ik gaf haar belachelijk veel geld
100 roepies ofzo
Weinig voor mij, maar belachelijk veel voor haar
Dat wist ik toen nog niet
Toen ik doorliep bleef ze maar achter me aan lopen
Aan mijn kleren trekken
Ze wilde meer
Ik was zo in de war, want ik dacht dat ze blij zou zijn met die 100 roepies
Eerst dacht ik: wat ondankbaar
Maar later realiseerde ik me: natuurlijk
Natuurlijk wilde ze meer

Mijn hart doet pijn als ik de junks in de stad zie lopen
Er is er één bij die ik echt al 20 jaar ken
Of nou ja, ik ken hem niet, maar als ik hem zie lopen geef ik hem een euro
Soms maken we een praatje, soms zegt hij iets poëtisch en herkent hij me
Bijna
Hij gaat er steeds slechter uitzien
Hij ziet steeds minder van wat er om hem heen gebeurt
Hij is in zichzelf gaan praten en hij trekt met één been
Hij spuugt nu om de paar meter op de stoep
En vloekt in zichzelf
Twintig jaar geleden was hij ook een junk
Maar toen zat er nog zoveel ziel in
Was hij zo zelfverzekerd
Nu is hij volledig afgetakeld
Als we elkaar passeren op straat, zonder dat hij mij nog langer ziet
Wellen de tranen op in mijn ogen

Het is een soort zoete pijn die dit soort situaties met zich meebrengen
Mensen zeggen: je moet een dikkere huid kweken
Zodat het je niet raakt
Zodat je steviger wordt
Zodat het minder uitmaakt
Maar ik wil helemaal geen dikkere huid!
Ik wil dit voelen
Ik wil dat het binnenkomt
Ik wil dat het me raakt
Ik wil dat ik erom kan en mag huilen
Ik heb het gevoel dat dat me mens maakt

Ik wil niet afgestompt raken
Ik wil niet numb worden
Ik wil het niet normaal vinden om andere mensen te zien lijden
Ik wil me niet gerechtvaardigd voelen in dat ik er niets aan hoef te doen
Ik heb het gevoel dat ik er wél iets aan moet doen

En dan zeggen mensen: Oh, je wilt mensen redden, zodat je je zelf beter kunt voelen
Je hebt een lage eigenwaarde
Maar fuck that, dat is helemaal niet waar
Ik heb juist een hele hoge eigenwaarde
En daardoor voel ik me capabel
En om die reden juist verplicht om uit te reiken naar mensen die hulp nodig hebben
Die niet zoveel geluk hebben als ik
Die niet zo gezond, intelligent, sterk, veerkrachtig en optimistisch zijn als ik
Die niet zo beschermd en gesteund worden als ik

Ik voel me zó niet beter dan hen
Maar ik wil mijn menselijkheid koesteren
En daar hoort bij dat als ik leed zie, als ik pijn zie, als ik verdriet zie in een ander
Dat ik het zelf voel
Dat het door me heen waait
En ik heb het gevoel dat dat goed is
Ik wil mijn dunne huid graag behouden
Ik vind het niet erg om te voelen
Ik ben blij dat ik het kán voelen
Het maakt me mens

Want wie ben ik nou eigenlijk?
En wie is die vrouw?
Misschien besta ik alleen maar in het hoofd van die vrouw op het perron
Misschien is dit verhaal niets meer of minder dan een dagdroom
Een hersenspinsel, een verzinsel, een willekeurige gedachtestroom in het brein van een verwarde vrouw, die het contact met het hier en nu volledig is kwijtgeraakt
Misschien ben ik die vrouw wel, zonder het te weten

Want zo dun is de grens
Zo dun zijn de sluiers van de werkelijkheid
Zo dun is de grens tussen mij en een vrouw op het perron, of een junk op straat, of een bedelares in India
Zo nauw zijn we met elkaar verbonden
Een dikke huid bestaat helemaal niet
Think about it
Ieder mens die je tegenkomt ben jij in een andere tijdlijn, in een parallel universum
Ooit was je hem of haar, ooit zul je hem of haar zijn
Wat zou je tegen jezelf zeggen als je jezelf in die omstandigheden tegen zou komen?
Wat zou je doen?

 

 

 

 

 

 

3 gedachtes over “Ik wil geen dikke huid

  1. Ook als je niet die andere mens bent, of zou kunnen zijn hier of in een ander universum. Het maakt niet uit of jij nooit in zijn schoenen zal lopen. Dat is de ergste reden om je te kunnen verplaatsen in iemand of om er voor een ander te zijn.

    ik snap niet dat dat nodig is om iets te realiseren

    1. Goed punt! Hoe egoïstisch is het om je alleen in een ander te kunnen verplaatsen als je beseft dat jij ook die ander had kunnen/zou kunnen zijn! Maar toch… hoe zou de wereld eruitzien als we dat echt zouden beseffen? Zouden mensen dan nog steeds zo wreed zijn, anderen buitensluiten, misbruiken, beschadigen en uitbuiten? Ik denk het niet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s