118 pagina's
28 artikelen
118 pagina's
28 artikelen

Er is de vriend die zichzelf White Eagle laat noemen na zijn sjamanencursus. Er is de club die zo snel mogelijk naar 5D wil opstijgen en er is de verplichte hug bij de Ekoplaza, waar niemand nog een naam hoeft te onthouden omdat ‘lieverd’ volstaat. In 'De spiriwiriwapclub' zet Sanne Burger – zelf al jaren onderdeel van het spirituele circuit – dit soort uitwassen neer met een mengeling van herkenning en genadeloze spot.

In 28 ongezouten essays, waaronder ‘Het einde van je spirituele ontwikkeling’, ontleedt ze hoe een oprechte zoektocht naar bewustzijn kan omslaan in haar eigen karikatuur. Een artikel is geschreven in de vorm van een monoloog van iemand die zichzelf ‘spiritueler’ acht dan de rest – ‘ik zit al zowat in 7D en jij zit nog in 3D’ – en legt moeiteloos bloot hoe een taal die ooit bedoeld was om te verbinden, kan verworden tot een nieuwe manier om jezelf boven anderen te plaatsen. Elders vergelijkt ze overtuigingen met olijven: vreemd smakend in het begin, maar zodra je er genoeg van hebt gegeten, onmisbaar – of het nu gaat om 5D, complotdenken of de stellige overtuiging dat je alles zelf hebt gemanifesteerd.

De humor is ongenuanceerd, de toon soms meedogenloos, maar wie tussen de regels leest merkt dat de liefde voor de oude tradities – en het ongeduld met de hypes eromheen – oprecht is. Een boek voor wie zichzelf herkent in de eindeloze spirituele zoektochten en bereid is erom te lachen, zonder daarmee de waarde van het onderliggende pad te ontkennen.