Gisteren kreeg ik een boze mail van een mevrouw die naar aanleiding van het overlijden van Paulien Cornelisse, schrijfster van het geweldige boek ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ en lieveling in het spelletjesprogramma ‘De slimste mens’, vond dat ze mij moest wijzen op mijn ‘getroebleerde geest’ omdat ik durfde te beweren dat kanker geen ziekte was. (Cornelisse is op 50-jarige leeftijd aan kanker overleden, aldus de media. Uiterst verdrietig, vind ik ook.) Nu kijk ik nooit tv, maar in het laatste jaar dat mijn moeder nog leefde, in 2024, zorgden mijn zus en ik om beurten voor haar. Vaak keken we ‘s avonds samen op de bank naar ‘De slimste mens’, omdat zij dat zo gezellig vond. Misschien dat deze boze mail me daarom zo raakte, want toevallig ken ik dat programma dus heel goed. Het bracht me regelrecht terug naar die laatste fase, waarin ik moest aanzien hoe mijn moeder langzaam wegkwijnde en stervende was aan (de behandeling van) kanker, een ziekte die mijns inziens voorkomen had kunnen worden.
Ja hoor, ben je al 40 jaar bezig met het voorlichten en helpen van mensen om hun gezondheid te verbeteren, word je van het tegenovergestelde beticht en word je verweten dat je geen hart hebt, omdat je volgens hen het lijden van mensen met kanker – en zelfs kanker zelf – ontkent. Ik werd in eerste instantie ook boos en schreef een boze mail terug, terwijl ik normaliter nooit reageer op dit soort mails, zeker niet als ze anoniem zijn. ‘Hoe weet jij of ze aan kanker of aan chemo is overleden?’ bitste ik terug. Echter, onder boosheid zit vaak verdriet – bij haar, maar ook bij mij. Dus speciaal voor deze anonieme mevrouw (of meneer): Lieve mevrouw, ik begrijp je verwarring en ik leg bij deze graag uit wat ik bedoel met ‘Kanker is geen ziekte’.
Andreas Moritz schreef in 2005 het boek ‘Kanker is geen ziekte – het is een overlevingsmechanisme’ (in 2019 in het Nederlands vertaald). Voor mij was dat boek destijds echt een eye opener, dus ik raad het veel mensen aan. Ook in de podcast met Jorn Luka (The Trueman Show, augustus 2026) noem ik het en voeg ik eraan toe: “Uitzaaiingen bestaan helemaal niet.” Ongelukkigerwijs werd die laatste uitspraak er door het marketingsteam van The Trueman Show uit gelicht en als eerste uitspraak in een reel van een minuut gezet om de podcast op social media onder de aandacht te brengen.
Snap ik wel, want zo’n provocatieve opmerking werkt goed als clickbait, maar jammer genoeg betekent het wel dat het voor een aantal mensen het enige is wat ze van de podcast gezien hebben. De nuance die ik aanbreng in het gesprek zelf ontgaat ze, want ze haken af op basis van die ene reel. Echt zonde, want ik wil met een dergelijke podcast juist meer mensen bereiken, maar door zulke uitspraken zonder enige context stoot je juist mensen af en wordt de polariteit nog groter. Dat gezegd hebbende, provoceren en chargeren kan ook een manier zijn om mensen wakker te schudden en aan het denken te zetten. Daarom doe ik het soms graag, want als dat gebeurt – als mensen wakker geschud worden en gaan nadenken over wat ze er eigenlijk zelf van vinden – dient het wel degelijk een doel. Het kan dus twee kanten opgaan.
Veel mensen begrijpen de uitspraak ‘Uitzaaiingen bestaan helemaal niet’ en de boektitel ‘Kanker is geen ziekte – het is een overlevingsmechanise’ verkeerd. Dat blijkt onder meer uit boze mails van bovengenoemde mevrouw en andere mensen die schrijven: “Kanker is wel een ziekte! Hoe kun je nu ontkennen dat kanker bestaat?” Het misverstand in deze is dat als iemand zegt ‘Kanker is geen ziekte’, hij of zij NIET zegt: ‘Kanker bestaat niet’. Dat zijn twee heel verschillende dingen. Natuurlijk bestaat kanker wel! Het zou absurd zijn om te zeggen dat kanker niet bestaat. Kanker is juist een ongelooflijk veelvoorkomend iets. Ondanks de ‘War on cancer’ stijgt het aantal kankergevallen de afgelopen 150 jaar even hard als de winstcijfers van de kankerindustrie die voor chemo, bestraling, operaties, hormoontherapie, immunotherapie en vaccinaties zorgt – zeker sinds de massale vaccinatiecampagnes tijdens de covidplandemie.
Nu is het natuurlijk ook best een provocatieve titel, ‘Kanker is geen ziekte’. Iets wat door de meeste mensen gezien wordt als de ergste en engste ziekte aller tijden, lijkt ineens ontkend te worden. Echter, niets is minder waar. Waar het om gaat, is het tweede deel van de titel: ‘Het is een overlevingsmechanisme’. In die zin zou je de kloppendheid van de titel om een andere reden kunnen betwisten, want in wezen is alles wat wij ziekte noemen, dat wil zeggen alle symptomen die wij ziekte noemen, of dat nou kanker, griep, parkinson, koorts, hartklachten, spijsverteringsklachten, hoofdpijn, endiometrose of wat dan ook is, een overlevingsmechanisme – niet alleen kanker. Door middel van die symptomen – koorts, knobbeltjes, uitslag, infectie, etc. – probeert het lichaam weer terug te keren naar gezondheid, harmonie en welbevinden. Het lichaam probeert altijd terug te keren naar balans en gebruikt daarvoor zijn zelfgenezend vermogen. Dat wat wij ziekte noemen, is dus het genezingsmechanisme van het lichaam aan het werk.
Maar als wij ziek worden, zien we dat in de moderne westerse wereld als een teken dat er iets mis is met het lichaam – alsof het lichaam niet naar behoren functioneert. Dat is niet zo. Het lichaam functioneert juist wel naar behoren. Wat het namelijk doet, is dat het reageert op vergiftiging, voedingstekorten, stress, straling, trauma of welke andere factoren in de omgeving of in het lichaam, de relaties of de levensstijl dan ook, die uit balans zijn. Het zijn de oorzaken die de symptomen veroorzaken, niet de symptomen zelf. Symptoombestrijding, waar de westerse ‘geneeskunde’ zo goed in is, lost uiteindelijk niks op.
Dat is wat Moritz bedoelt met ‘Kanker is geen ziekte’. Op geen enkele manier wordt het bestaan van kanker ontkend, of worden de bijbehorende klachten, symptomen, pijn, risico’s en het verdriet, het leed en het verlies ontkend of gebagatelliseerd. Het enige wat tegengesproken wordt, zijn de oorzaken, functies en behandelingen van kanker. De reguliere medische wereld zegt dat ze de oorzaken van kanker niet kent. Ze doet alsof kanker je overkomt, je treft als een soort Russische roulette, en dat het enige wat je kunt doen is vechten tegen de kanker. Strijden tegen die kwaadaardige kankercellen die het zwakke, kwetsbare, machteloze lichaam aanvallen en kapot willen maken! Bestrijden, vernietigen, kapotmaken, verbranden, vergiftigen, doden die kanker! Die oorlogsretoriek wordt tegengesproken door Moritz, door mij en door alle genezers die verbonden zijn met de eeuwenoude traditionele geneeswijzen van weleer, die al oneindig veel langer bestaan en oneindig veel meer wijsheid en kennis in zich hebben dan de westerse ‘geneeskunde’ die nog geen 150 jaar bestaat en als een olifant in een porseleinkast alles kort en klein slaat met zijn lompe zelfgenoegzaamheid.
Er is nog nooit iemand gestorven aan kanker. Sterker nog, zonder kanker zouden er veel minder mensen op de wereld zijn – ze zouden allemaal gestorven zijn aan de onbalans in het lichaam waar kanker ze nou juist voor probeert te behoeden. Er zijn wel heel veel mensen gestorven aan de oorzaken van kanker en aan de behandeling van kanker. Met ‘Het is een overlevingsmechanisme’ wordt bedoeld dat het lichaam op bijvoorbeeld een opeenhoping van gif- of afvalstoffen in het lichaam reageert met het inkapselen van die gif- en afvalstoffen, zodat ze niet de vitale organen bereiken. Dat is een levensbesparende actie vanuit het zelfgenezende systeem van het lichaam en dat worden dan knobbeltjes, cystes, zwellingen of verhardingen. Voor infecties, koorts, uitslag, slijm en hoesten geldt hetzelfde. Het zijn allemaal manieren van het lichaam om zich te ontdoen van gif- en afvalstoffen en van chronische stress en negatieve emoties en gedachten die zich vaak al jaren – wat zeg ik, decennia – in het lichaam hebben opgestapeld.
Het menselijk lichaam is in miljoenen jaren tijd geëvolueerd tot een instrument dat haarfijn is afgestemd op de natuur en zich daarin heel goed kan handhaven. Het is echter niet afgestemd op de onnatuurlijke ontwikkeling van onze wereld die de afgelopen pakweg 200 jaar heeft plaatsgevonden. We leven momenteel een absoluut onnatuurlijk bestaan waarin we steeds verder verwijderd raken van een natuurlijk ritme en levensstijl. We slapen en bewegen te weinig, we hebben te veel en te lang stress, we eten niet gezond, we voelen ons eenzaam en verward, we worden gebombardeerd met frequenties die totaal niet in overeenstemming zijn met onze natuurlijke frequenties, met pesticiden en chemicaliën die niet in de natuur voorkomen en waar het lichaam geen raad mee weet, en met leugens die totaal niet overeenkomen met wat we diep vanbinnen weten dat waar is – en dat is waar we ziek van worden. Kanker is de reactie op die onnatuurlijke omstandigheden.
Als je kanker wilt genezen, moet je dus kijken naar welke factoren in je omgeving die kanker zouden kunnen veroorzaken. Is het iets in je voeding? Is het je levensstijl? Is het relationeel, of seksueel? Is het gebrek aan zingeving, problemen op het werk, een 5G-mast boven je hoofd, vaccinatieschade, medicijngebruik, uitputting, verslaving, angst, negatieve overtuigingen, zelfhaat of iets anders? Vaak is het een combinatie van meerdere zaken en is het moeilijk aan te wijzen wat nou precies de oorzaak is van kanker of andere symptomen die wij ziekte noemen. Er is niet één oorzaak van één symptoom waarvoor vervolgens één protocol aangewezen kan worden. De enige medische tak die ziekte in die mate versimpelt, is de westerse medische ‘geneeskunde’.
Toch kun je zelf heel veel doen om te genezen. Je kunt beginnen bij onderzoeken waar je leven uit balans is en daar verandering in aanbrengen. Je weet zelf het beste waar dat is en waar je het beste kunt beginnen – het is voor iedereen anders en vaak is het meerlagig, subtiel en intricaat. Wat je in ieder geval niet moet doen, is nog meer stress, angst en onbalans creëren in je leven door nog meer gifstoffen, stress of negativiteit in je lichaam, hart of geest toe te laten.
Kortom, het antwoord op de vraag: Is kanker een ziekte? is ja en nee. Als je ziekte definieert als een heldhaftige en nobele manier van het lichaam om in leven te blijven en te herstellen van onbalans, is het antwoord ja. Als je ziekte definieert als iets kwaadaardigs dat je van buitenaf of binnenuit aanvalt, dat je kapot wilt maken en waar je tegen moet vechten met gebruikmaking van vergif en geweld, is het antwoord nee. Je moet nooit kwaad met kwaad bestrijden.
Oh ja, en wat betreft uitzaaiingen: als je met uitzaaiingen bedoelt een soort uitlopers van al eerder bestaande kanker die dan elders in het lichaam weer gaan groeien, zoals stekjes van een plant, is het antwoord nee. Als je met uitzaaiingen bedoelt dat kanker na verloop van tijd weer terugkomt op een andere plek in het lichaam omdat de oorzaak nooit is weggenomen, is het antwoord ja – alleen klopt het woord ‘uitzaaiingen’ dan niet. Kanker zaait niet uit, het is geen onkruid en het heeft ook geen uitlopers of zaden. Maar kanker zal terug blijven komen, ongeacht met (of juist door) hoeveel gif, bestraling, hormonen of andere shit je het ook ‘bestrijdt’, zolang de oorzaak niet is weggenomen.
Sanne Burger
sanneburger.com
