Laatst kwam op mijn tijdlijn een filmpje voorbij van Robert Bridgeman in de gym. Leuk!
Hij zei: “Ja mensen, nu komt het erop aan. Nu is het tijd om alle jaren van training, zelfontwikkeling, bewustwording, traumahealing en meditatie in de praktijk te brengen. Laat je niet meeslepen door angst en verdeeldheid. Doorzie de angstcampagnes die ze over ons uitstorten. Laat je niet onderdrukken. Dit is het moment waarop al die jaren spirituele training tot wasdom mogen komen.”
Huh? dacht ik. Waarom verschijnt er nou ineens een filmpje van vier jaar geleden op mijn tijdlijn?
Ik was in de war, want voor mij was 2020 het jaar dat het erop aankwam.

2020, het jaar waarin een globale angstcampagne op de wereldbevolking werd losgelaten, gevolgd door vernederende en onzinnige maatregelen.
2020, het jaar van isolatie, eenzame opsluiting, buitensluiting en een constant gevoel van dreiging, omdat duidelijk was dat ze de hele wereldbevolking wilden gaan vaccineren met een onbekend serum.
2020, het jaar dat we ons niet moesten laten meeslepen door angst en verdeeldheid, dat we in onze kracht moesten blijven en met hart en ziel moesten strijden voor onze vrijheid en een veilige toekomst voor onszelf en onze kinderen.
2020, het jaar waarin we nog een kans hadden om onze dierbaren te behoeden voor een globaal medisch experiment, waarvan we wisten dat het desastreuze gevolgen zou gaan hebben.

In 2021 ging het onmenselijke eugenetische experiment van start. De meeste mensen lieten zich vaccineren, ondanks de waarschuwingen, smeekbeden en tranen van mensen zoals wij, die wisten wat er gaande was. Deze herfst zijn weer ruim 2,5 miljoen covidprikken gezet. De genocide gaat gewoon door en nog steeds doen mensen alsof er niks aan de hand is. Rond de 80% van de totale mensheid is momenteel gevaccineerd en de afgelopen drie jaar hebben we daar de afschuwelijke gevolgen van gezien: oversterfte, geboortedaling, miskramen en een explosieve toename van kanker, hartziekten, neurologische stoornissen en andere ernstige ziekten. Ziekenhuizen, hospices en uitvaartverzorgers doen goede zaken. Mijn moeder liet zich vaccineren en kreeg een jaar later kanker. Ze is inmiddels overleden, als een van de velen. Ik mis haar. Ja, ik heb de afgelopen vier jaar inderdaad alle zeilen bij moeten zetten om me niet mee te laten slepen door woede, wanhoop en machteloosheid. Nog steeds vind ik het hondsmoeilijk, want eigenlijk is het ondraaglijk om te beseffen wat ze gedaan hebben. Maar goed, die spuiten zitten erin – niet bij mij, maar wel bij die 80%. Daar is niks meer aan te doen. Dus waarom nu dat filmpje?

Ik keek nog eens en zag dat het toch een recent filmpje was, van 17 december. Maar waar doelde hij dan op? Oh wacht, misschien ging het over die walgelijke toespraak van Rutte, nu secretaris-generaal van de NAVO, waarin hij zegt: “We moeten ons geestelijk voorbereiden op een oorlog, voor een veilige toekomst voor onze kinderen en kleinkinderen, want Poetin baaaad maaaaan … blablablaaaa.” Moet je nagaan, Rutte zegt dat, die kinderloze WEF-hoer, die medeplichtig is aan de uitrol van de covidspuiten en daarmee juist miljoenen mensen in gevaar heeft gebracht, nu en tot ver in de toekomst. En hij weet het. Natuurlijk weet hij het. Wat een rat. Covid, Poetin, aliens – het zal hem een worst wezen waarover hij angst moet aanjagen. Hij doet wat hem opgedragen wordt. Onbegrijpelijk dat mensen nog steeds in zijn leugens trappen en zelfs zijn oproep om de dienstplicht weer in te voeren serieus nemen.

Maar toch snapte ik nog steeds niet waarom het er NU dan op aan zou komen en we al onze spirituele vaardigheden van stal moesten halen, want dit soort leugens van politici horen we toch altijd al? Of bedoelde Robert toch iets anders? Bedoelde hij wellicht de dreigende uitspraak van Poetin dat hij misschien op een dag bommen zou gooien op alle NAVO-landen, waaronder Nederland, als ze zich bleven opdringen? Of had hij het over de escalerende oorlog in het Midden-Oosten? Of had ik iets gemist en zaten we al in de Derde Wereldoorlog?

Zo zat ik wat te mijmeren over wat nou precies bedoeld werd in het filmpje. Ik bekeek hem nog een keer. Robert noemde de oorlogen in Gaza en de Oekraïne en benadrukte dat je geen partij hoefde te kiezen. Goed punt, dacht ik verstrooid en toen gebeurde het. Ineens werd ik me bewust van wat zich in mezelf afspeelde, of liever wat zich niet in mezelf afspeelde: ik voelde niks. Ondanks alle ellende die de revue passeerde in mijn hoofd, voelde ik werkelijk niks. Wow, dat was ongebruikelijk. Ik zat blijkbaar zo vol met indrukken dat er niks meer bij kon. Ik was dan uiteindelijk toch comfortably numb geworden. Shit. Ik kon geen enkele betrokkenheid of empathie meer opbrengen voor de ellende van de dag. Het lukte me niet meer om nog meer input te absorberen. Ik las erover, ik luisterde naar wat mensen erover te zeggen hadden en vond het nog steeds interessant, maar ik nam het niet meer op. Ik kon het niet meer bevatten. Ik wilde het niet meer weten. Ik sloot me af. Alsjeblieft, stop over Syrië en Assad. Stop over Trump en de White Hats en dat het nu echt gaat gebeuren. Stop over Wuhan. Stop met verhalen over die blauwe daken in Hawaii of de plannen voor Valencia. Stop over die oorlog en die ramp en die crisis en die onthulling en die ontmaskering en die dreiging. Zelfs die ufo’s in New Jersey kunnen me gestolen worden. “Yeah right, het zal wel. Whatever. Laat mij met rust.” Veel meer dan dat vind ik er momenteel niet van. Bizar!

Ineens besefte ik wat veel mensen deden tijdens corona. Tijdens de plandemie sloten veel mensen zich ook af en daar begreep ik toen niks van. Ze wilden het niet weten en stortten zich op alle mogelijke vormen van afleiding om de angst en de dreiging te vergeten. Netflix had nog nooit zoveel abonnees en Amazon verdriedubbelde zijn omzet. Die mensen zaten toen al aan hun taks, terwijl ik in die periode nog volop aan het absorberen, engageren en uitzenden was. Ik zat nog lang niet aan mijn taks! Maar dat enthousiasme was nu bij mij gedoofd, dat was me ineens glashelder. Het was op. Ik voelde niks meer. Shit, moet ik me zorgen maken? vroeg ik me af. Zijn mijn hersenen nou toch aan het atrofiëren, ondanks het feit dat ik niet gevaccineerd ben? Heb ik schade opgelopen door de chemtrails, of door EMS, of door andere onzichtbare technologische of biochemische massavernietigingswapens? Waarom boeit het me allemaal niet meer en lukte het me niet om een heldere mening te vormen over het huidige politieke landschap? Wat is er aan de hand met mij?

Na een tijdje zitten, snapte ik het. Dit is er aan de hand: mijn hart is te vaak gebroken. Het brak tijdens corona, niet alleen omdat ik voorvoelde wat de covidspuiten gingen doen, maar ook omdat de mensheid haar ware aard liet zien. De godganse bevolking onderwierp zich massaal aan de elite. Ze gingen met alles akkoord. Ze droegen dubbele mondkapjes, gingen mee in de belachelijke maatregelen, postten selfies met een pleister op hun arm nadat ze hun prik hadden gehaald: “Kijk wat een goede slaaf ik ben” – en de ongevaccineerden werden ineens de paria. Als tweede generatie oorlogskind werd ik ineens bang om opgepakt en vervolgd te worden. Ik had nachtmerries over de FEMA kampen die overal opdoken. Waarom? Vrienden, familie en kennissen lieten me vallen. Ik ontving haatmail en dreigementen in reactie op mijn stukjes. Ik werd bevestigd in mijn overgeërfde overtuiging dat ik als het erop aankwam niet op mijn medemens kon rekenen voor bescherming. Zie je nou wel, dacht ik. Ik hoor er niet bij. Altijd geweten. En iedereen bleef alles maar ontkennen, ook toen langzaam maar zeker de waarheid aan het licht kwam over de mensonterende, ziekmakende praktijken van overheden en multinationals, tot op de dag van vandaag. Zelfs in de wakkere wereld beweren mensen dat de pandemie juist goed was, want oh, wat hebben we toch veel geleerd. Yeah right, wat hebben we dan geleerd? Hoe gemakkelijk de massa te manipuleren is? Is dat goed nieuws?

In 2023 brak mijn hart onverwacht opnieuw, toen ik dankzij Stephanie Seneff (Giftige erfenis) en Zach Bush ontdekte wat glyfosaat met onze bodem en ons voedsel heeft gedaan. Dacht ik eerst nog dat Big Pharma het ergste was wat de wereld was overkomen, nu besefte ik dat Big Farm even erg was. Laatst nog zat ik hardop te snikken bij een filmpje van een betraande Zach Bush – gelukkig, toen voelde ik nog iets – waarin hij zei: “Ik verberg mijn emoties achter de wetenschap, zodat ik kan blijven functioneren, want als ik jullie echt zou vertellen wat we hebben afgeroepen over de mensheid … zelfs als we nu onmiddellijk het roer zouden omgooien en nooit meer een druppel pesticiden en herbiciden op deze planeet zouden laten vallen, dan geloof je nog steeds niet welke Holocaust we veroorzaakt hebben – eentje die niet meteen zichtbaar zal worden, maar pas over een of twee generaties, in 2040, 2050 … wat we dan gaan zien, dat kun je je niet eens voorstellen. Als je dat beseft, dan slaap je niet meer, want het is een verhaal dat te pijnlijk is om te weten.”

Vorig jaar brak het opnieuw, toen de oorlog in Gaza uitbrak. En toen was ik blijkbaar aan mijn taks, want sindsdien let ik niet meer op. Dit is er aan de hand: ik kan mijn hart niet opnieuw laten breken, want ik denk niet dat ik dat aankan. Dat is te vaak in een te korte tijd. Ik ben nog niet hersteld van de vorige drie keer. Dus uit zelfbescherming voel ik maar beter even niks nu.

Laatst vroeg iemand heel lief: Ben je al over het rampenbeleid van 2020-2022 heen? Dat was zo’n verademing, iemand die snapte hoe erg het coronabeleid was en het gewoon benoemde! Zelf was ze er nog niet overheen, zei ze heel eerlijk. Nou Ellen, hier is mijn antwoord: nee, ik ben er ook nog niet overheen. Ik weet niet hoe ik over een genocide heen kom die nog steeds bezig is en die voor de meeste mensen onzichtbaar is. 80% van de mensheid is gevaccineerd. Dat was in mijn beleving de genadeklap. Alles wat daarna komt, doet er eigenlijk niet meer toe. Ik kan niet meer vooruitkijken. Ik durf het niet meer. Dat was waarom ik het filmpje van Robert Bridgeman niet meteen snapte, want zelf ben ik niet langer in staat om weer enthousiast te gaan ageren en demonstreren en discussiëren over het volgende onrecht. Het enige wat ik kan denken is: Wat maakt het uit? Het verandert niets aan het feit dat 80% van de mensheid gevaccineerd is en dat die fucking plandemie onze hele wereld ontwricht heeft.

We kampen met een massief collectief trauma. Hoe helen we dat? Ik zou het niet weten, maar ik denk dat ik om te beginnen mijn eigen hart de tijd moet geven om te helen. Misschien helpen deze woorden van Zach Bush: “De diepte van de hopeloosheid is de poort tot ons geheim, datgene dat we in deze kosmos komen brengen, in deze grote galactische community. Wij hebben het vermogen om schoonheid te zien en daarom kunnen we als unieke wezens in de vibratie van liefde verblijven en om die reden dingen genezen waarvan mensen geloven dat ze niet te genezen zijn.” Geef de hoop niet op. Dat zeg ik tegen mezelf, maar ook tegen jou. En ik ben blij dat er mensen zijn als Robert Bridgeman die onvermoeibaar andere mensen moed blijven inspreken.

Sanne Burger
sanneburger.com