“Weet je nog, de coronapandemie?” Als ik deze vraag stel aan mensen, krijg ik meestal een glazige of enigszins verwijtende blik terug, alsof ik het over Voldemort heb. Ik hoor ook vaak: “Joh, ben je daar nu nog steeds mee bezig? Dat is allemaal toch allang voorbij?” Het doet me altijd denken aan die scène uit ‘Het parfum’, het meesterwerk van Patrick Süskind: de moordenaar, een man die zijn leven heeft gewijd aan het creëren van een goddelijk parfum, is gepakt. Het hele dorp is uitgelopen om te zien hoe hij opgehangen zal worden, maar de moordenaar opent het flesje parfum en de geur ervan bedwelmt de mensen. Ze raken in de zevende hemel en er ontstaat spontaan een orgie op het dorpsplein. Alles is liefde en de moordenaar loopt glimlachend zijn vrijheid tegemoet. De volgende ochtend ontwaakt het dorp en de schaamte slaat toe. Mensen graaien hun kleren bij elkaar, durven elkaar niet aan te kijken en rennen naar huis. Iedereen wil deze episode zo snel mogelijk vergeten, dus er wordt niet meer over gesproken – net als bij corona. Laten we doen alsof het niet gebeurd is, dan hoeven we niet toe te geven hoe we ons hebben laten manipuleren, hoe dom en volgzaam we waren en hoeveel spijt we hebben.

Weet je nog hoeveel misvattingen er in die tijd de ronde deden, zowel bij de mensen die heilig geloofden in het killervirus als bij de mensen die er helemaal niks van geloofden? Herinner je je Pandamned nog, de documentaire uit 2022 van Marijn Poels, waarin hij de Ierse immunologe Dolores Cahill interviewt? Zij zegt daar: “Iedereen die een mRNA-injectie heeft gehad, al is het er maar een, zal binnen drie tot vijf jaar overlijden. Ik weet dat dit moeilijk is om te horen, maar ik denk dat we hier eerlijk over moeten zijn.” Marijn Poels reageert heel spontaan en menselijk: “Je maakt me bang,” zegt hij, “want ik ken een heleboel mensen die zich hebben laten vaccineren tegen covid.” Ik weet nog dat deze uitspraak van Dolores Cahill me trof als een dolk in mijn hart. De tranen sprongen in mijn ogen, want ik geloofde haar. Ik werd ook bang.

Inmiddels is het ruim vijf jaar later en niet iedereen die de covidspuit heeft gehad, is overleden. Ja, er is wel een enorme oversterfte, wereldwijd ruim 10 procent per jaar, dat wil zeggen zo’n 10.000 mensen per jaar alleen in Nederland, en dat al vijf jaar lang. Het overgrote merendeel van die mensen was niet gestorven als ze geen prik hadden gehad. Frank de Rooij maakte er een documentaire over, De Stilte Schreeuwt – volledig genegeerd door de mainstream media, de politiek en de medische wereld, maar met uitverkochte zalen in Tuschinsky en elders in het land. De docu gaat ook over het feit dat er wereldwijd minder kinderen geboren worden, dat het aantal gevallen van turbokanker stijgt, net als het aantal gevallen van hart- en vaatziekten, depressie, vermoeidheid en neurologische stoornissen. Maar niet iedere geprikte is dood! Dolores Cahill heeft zich dus vergist.

De schadelijke werking van de covidprikken – die geen vaccinaties waren, maar ongeoorloofde, experimentele gentherapie – is inmiddels duidelijk bewezen, dus natuurlijk hadden Cahill en de vele anderen die waarschuwden voor de covidprikken een punt. Echter, de bewering dat de prikken honderd procent dodelijk waren, klopte duidelijk niet. Ik heb dus voor niks jarenlang rondgelopen met de angst en de anticiperende rouw dat mijn geprikte dierbaren – het grootste deel van mijn familie en een klein deel van mijn vrienden – en meer dan de helft van de wereldbevolking zouden gaan sterven. Slapeloze nachten had ik ervan. Ik weet nog dat in 2021 een goede vriend tegen me zei: “Ja joh, natuurlijk heb ik me laten vaccineren” en ik in huilen uitbarstte, waardoor ook hij vreselijk schrok en bezorgd werd dat hij een dodelijke vergissing had begaan. En ja, misschien heeft hij inderdaad een vergissing begaan, maar geen dodelijke. Hij kwakkelt de afgelopen jaren enorm met zijn gezondheid, maar hij leeft nog wel.

Wat we intussen zeker weten, is dat er een correlatie bestaat tussen de covidprikken en de oversterfte – die is zo duidelijk, dat je echt onder een steen moet kruipen om dat niet te zien. Alleen, dat is nog steeds niet het punt dat ik wil maken. Het punt dat ik wil maken, is dat ook de mensen die geloofden dat de prikken honderd procent dodelijk waren, ongelijk hadden. Dolores Cahill had ongelijk en daar zou ze verantwoording over moeten afleggen, vind ik, omdat ze er veel mensen de stuipen mee op het lijf gejaagd heeft. Het feit dat de pandemie een uiterst kwalijke zaak was en dat de covidprikken inderdaad bijzonder schadelijk zijn, is geen excuus. Je kunt een kleine fout niet goedpraten door het te vergelijken met een grote fout. Misschien zou ze haar excuses moeten aanbieden, net als bijvoorbeeld Aseem Malhotra heeft gedaan, die cardioloog uit Londen. Malhotra werd een paar jaar voor de coronapandemie beroemd toen hij de schadelijke werking van statines, een van de meest dodelijke ‘medicijnen’ ter wereld, onder de aandacht bracht. Dit werd destijds breed uitgemeten door de media, waardoor hij in een klap bekend werd. In het begin van de pandemie verscheen hij op de Engelse televisie en drong hij erop aan dat iedereen een covidprik zou gaan halen, ‘voor je eigen veiligheid en die van de ander’. Toen zijn vader een dag nadat hij geprikt was dood neerviel – een hartaanval – ging Malhotra op onderzoek uit en ontdekte hij dat er wel degelijk een correlatie was en dat er geen wetenschappelijk onderzoek was dat de veiligheid en effectiviteit van de mRNA-injecties onderbouwde. Hij verscheen toen opnieuw op tv en bood zijn excuses aan. “Sorry mensen, ik heb me vergist. Doe het niet, want deze injecties vormen een groot risico voor je gezondheid.” Dat vond ik echt klasse. Nu zei hij niet, net als Dolores Cahill, dat de spuiten honderd procent dodelijk waren. Hij zei: “De gevolgen kunnen heel ernstig zijn.” Hij zat dus veel dichter bij de waarheid dan Cahill.

Nu waren er in 2020-2022 ook veel mensen die niet bang waren voor de prikken, maar voor het virus. “Als de prikken er niet waren geweest, dan waren er nog veel meer mensen doodgegaan”, zeggen sommigen nu nog steeds, al is inmiddels allang aangetoond, ook in officiële kringen, dat dat niet het geval is – zie bijvoorbeeld het werk van onderzoeker Leon Kuunders, auteur Naomi Wolf en dr. Tom Cowan. De spuiten hebben geen levens gered, de spuiten hebben levens gekost. Er was geen killervirus, de angst was ongegrond, de maatregelen waren onzinnig en de buitensluiting van ongevaccineerden was onterecht, discriminerend en misdadig. Medici, politici en iedereen die zich daar destijds hard voor maakten, zouden daarop aangesproken moeten worden. Ook zij zouden hun excuses moeten aanbieden, net als Cahill, maar het blijft stil. Niemand zegt: “Sorry, ik had het mis. Sorry, ons beleid was fout. Het spijt me voor alle angst, pijn, eenzaamheid, ziekte en dood die ik veroorzaakt heb. Vergeef me.”

Alleen, en nu kom ik pas tot het punt dat ik wil maken: ook wij, de ongevaccineerden, hadden ongelijk. Onze angst voor de prikken was even extreem als de angst van de massa voor het virus. Noch de prikken, noch het virus hadden de verschrikkelijke destructieve krachten die wij respectievelijk aan beide toeschreven. Wij moeten ook verantwoordelijkheid nemen. Ook wij, die onszelf wakker of bewust noemen, moeten onder ogen zien hoe wij gemanipuleerd zijn. Er is een collectieve angstpsychose ontstaan, waarbij de grote groep bang was voor het virus en de kleine groep bang was voor het vaccin. Nu, vijf jaar later, vermoed ik dat dit precies de bedoeling was. Het was by design. Het was vooropgezet. Het was gepland. Het was de manier waarop de machthebbers de hele wereldbevolking in de angst kregen. Ik denk dat het ze uiteindelijk daarom te doen was: een hele wereldbevolking in de angst. Natuurlijk wisten ze dat ze met hun angstporno over een killervirus niet iedereen mee zouden krijgen, dus voor die groep verzonnen ze gewoon een ander verhaal. En wij trapten erin. Wij waren dus in wezen net zo dom of naïef als de mensen die wij dom noemden omdat ze bang waren voor een virus. Wij lieten ons net zo meeslepen door de angst voor groteske doemscenario’s van een wereldbevolking waarvan 80 procent binnenkort dood zou zijn. Waar moesten we al die lijken laten? Het was ronduit vreselijk, die tijd – en het bleek een verzinsel te zijn.

Deze collectieve angstpsychose, waar ik ook aan mee heb gedaan, was waar het om ging. Het maakte The Great Reset mogelijk. De coronapandemie was gepland – daar hoeven we niet meer over in discussie, dat is inmiddels volop bewezen – maar de angst voor een genocide van een omvang die we nog nooit eerder in de geschiedenis hadden meegemaakt door de mRNA-injecties, was ook gepland. Scheisse, zijn we er toch ingetuind. Hebben we ons laten traumatiseren door een verhaal dat intussen niet blijkt te kloppen, want ondanks de oversterfte en de exploderende ziektecijfers, leven de meeste gevaccineerden nog. Gelukkig! Het is heel vreemd om de situatie zoals die nu is te omschrijven als dat het allemaal meegevallen is, want ook nu is de gezondheidssituatie van de wereldbevolking om te huilen en dat is sinds de pandemie alleen maar erger geworden, maar toch … vergeleken met bijna iedereen dood en begraven – of verbrand, want waar laat je vijf miljard lijken? – valt het hartstikke mee. Voor de gevaccineerden, die inmiddels ontdekt hebben dat de covidprikken toch niet zaligmakend waren en die nu kampen met ziekte, dood of andere ellende, valt het juist tegen.

Dat is waar we nu zijn. We kunnen zes jaar na het begin van de pandemie en vijf jaar na het begin van de prikcampagne, constateren dat de extreme verwachtingen die beide partijen hadden, niet klopten. We hadden dus allebei ongelijk. We hebben ons laten manipuleren. We hebben meegedaan aan een polarisatie die veel scherper, snijdender en definitiever was dan wanneer we destijds in staat waren geweest om ons standpunt te nuanceren.

En waar staan we nu? Kunnen we erkennen, zowel de gevaccineerden als de ongevaccineerden, dat we ons hebben laten misleiden, los van welke misleiding groter of erger was? Kunnen we toegeven dat we het spel van de machthebbers niet doorzagen en ons mee hebben laten slepen in de verschillende angstscenario’s die ze voor ons gereed hadden? Kunnen we onszelf en anderen vergeven? Hebben we hiervan geleerd? Zullen we het in de toekomst herkennen als er weer een golf van angstporno over ons wordt uitgebraakt? Zullen we in staat zijn het op tijd te stoppen en niet mee te gaan in de psychose en de polariteit? Dat zou mooi zijn, want de machthebbers zijn nog lang niet klaar met ons. The Great Reset is nog lang niet afgerond, al zijn ze lekker bezig. Of het ze in 2030 gaat lukken, is nog maar de vraag, maar we weten inmiddels ook dat de top (de elite, de Kabal) een lange adem heeft en hun plannen over meerdere generaties uitrolt, terwijl wij gewone stervelingen veel meer een kortetermijngeheugen en planning hebben.

Misschien willen ze inderdaad de wereldbevolking decimeren, maar het maakt ze wellicht niet uit of dat 5, 50 of 500 jaar duurt. Als over vijftig jaar 80 procent van de wereldbevolking onvruchtbaar is geworden, zal niemand zich nog afvragen of dat wellicht te maken heeft met die maffe pandemie uit 2020. Weet jij nog wat er in de zeventiger jaren gebeurde, behalve dat Elvis stierf en ABBA het songfestival won? Dus dat. De correlatie zal vergeten zijn. Het zal een vage herinnering zijn, alsof het een nare of grappige droom was – want ja, grappig was het soms ook, toch? Weet je nog dat orkest waarbij de fluiters een gat in hun mondkapjes hadden geknipt, zodat ze daardoorheen konden fluiten?

Het ware gebeuren zal over vijftig jaar in de onderbuik van de mensheid verdwenen zijn, net zoals de mensen uit het dorp van Patrick Süskind ook hun orgie vergaten. En dat is wellicht precies wat de machthebbers ingecalculeerd hebben, want zo zullen ze nooit als schuldige aangewezen worden en kunnen ze hun macht behouden. En dat maakt ons ‘wakkeren’ vrij naïef, want wij dachten dat alles nu eindelijk aan het licht zou komen. En eigenlijk denk ik dat nog steeds, misschien tegen beter weten in, want dat is wat ik zo graag zou willen.

Sanne Burger
sanneburger.com