De officiële term voor het onopzettelijk veroorzaken van de dood van een ander is ‘dood door schuld’. De huidige medische wereld kreunt onder het gewicht van ‘dood door schuld’. Een onbekend aantal mensen is gestorven en sterft nog steeds als gevolg van de onwetendheid en gehoorzaamheid van het medisch personeel. Al die goedbedoelende artsen, verplegers en verpleegsters, zorgpersoneel, diëtisten, apothekers en hospice-werkers dragen onopzettelijk bij aan de dood van hun patiënten. Zonder het te beseffen, doden ze de mensen die ze liefdevol verzorgen. Wat ze namelijk doen, is vergif toedienen in de vorm van medicijnen. Ze geloven dat ze iets geven om het lijden te verlichten of de symptomen te bestrijden – wat vaak ook zo is – maar wat de medicijnen in werkelijkheid doen, is het lijden rekken en verergeren, vaak met de dood tot gevolg. De officiële term hiervoor is iatrogenese: het veroorzaken van ziekte en dood door medisch handelen.

Ja, natuurlijk is er ook medisch handelen dat wel degelijk levensreddend of genezend is, maar daar gaat dit artikel niet over. Dit artikel gaat over de vele gevallen waarbij eerder het tegenovergestelde het geval is – iets wat zo vaak gebeurt, dat het eerder de norm is dan uitzondering. Nogmaals, de meeste mensen in een medisch beroep doen dit zonder het te beseffen, anders zouden ze het niet doen. Als ze zouden weten waar ze mee bezig waren, zouden ze volkomen in shock zijn. Natuurlijk is het veroorzaken van ziekte en dood niet hun bedoeling. Ze zijn te goeder trouw. Ze zijn onwetend. Ze zijn volgzaam. Ze zijn gehoorzaam – en dat is nou net het probleem, want ook al dood je iemand uit onwetendheid, dan nog is die persoon dood. En dood is dood.

Kun je iemand zijn onwetendheid kwalijk nemen? Kun je iemand zijn gehoorzaamheid, naïviteit, volgzaamheid, angst om uit de toon te vallen, angst om nee te zeggen tegen autoriteiten, kwalijk nemen? Kun je mensen de slaafsheid kwalijk nemen waarmee ze instructies en protocollen van autoriteiten uitvoeren zonder er zelf over na te denken, zonder zich verantwoordelijk te voelen, zelfs zonder erop aangesproken te kunnen worden? Is het terecht om boos te worden als ze nadien zeggen: “Ik voerde alleen orders uit”?

Waarom worden mensen die zich binnen de medische orde scholen, getraind tot slaafse volgzaamheid aan een dodelijk systeem? Waarom wordt ze geleerd om weg te kijken van de feiten? Waarom wordt mensen geleerd om weg te kijken van de gevolgen van hun daden? Zien ze dan niet dat na het toedienen van de voorgeschreven medicijnen de meeste mensen alleen maar zieker worden? Valt het ze niet op dat mensen na hun diagnose vaak alleen maar zieker worden, omdat de diagnose zelf angstaanjagend, ontmoedigend, deprimerend en verpletterend is? Zien ze niet dat de ellende meestal pas begint nadat de diagnose is gesteld en nadat de behandeling is gestart?
Waarom is de medische orde gebaseerd op indoctrinatie, waar mensen binnen die orde allemaal een Mr. Smith-rol toebedeeld krijgen, waarbij ze de onbedwingbare neiging krijgen om mensen die vragen stellen belachelijk te maken en te veroordelen, gevaarlijk of gek te noemen, buiten te sluiten en soms zelfs te bedreigen?

Mensen associëren kanker met vermagering, misselijkheid en uitvallend haar. Dat is echter meestal niet de kanker, maar de chemo. Mensen associëren kanker met ondraaglijk lijden, maar dat is meestal niet de kanker, maar de behandeling. Het is het resultaat van het gif dat ze toegediend krijgen. En dat gebeurt niet alleen bij kanker. Mensen worden vaak zieker van de behandeling dan van de veronderstelde ziekte.
Bloedverdunners veroorzaken paarse vlekken op het lichaam en wonden die niet meer dichtgaan. Prednison legt het lymfesysteem en de nieren plat, waardoor het lichaam niet meer kan ontgiften. Dat wil zeggen dat een van de belangrijkste zelfgenezingsmechanismen van het lichaam wordt platgelegd. Dit gif zorgt ervoor dat het lichaam geen vocht meer kan afvoeren en steeds meer opzwelt, vooral in het gezicht, de armen en de benen. Antidepressiva kunnen tot depressie en zelfmoord leiden. Chemo is zo giftig dat het een gat brandt in de betonnen ziekenhuisvloer als het geknoeid wordt. Kalmeringspillen en slaaptabletten zijn uiterst verslavend. Fentanyl, een chemische variant van morfine, is honderd keer sterker dan natuurlijke morfine. Het is vele malen goedkoper in productie dan morfine en wordt om die reden veel gebruikt in de medische industrie. De bijwerkingen zijn hallucinaties, niet meer helder kunnen denken, de afwezigheid van enig gevoel en ernstige verslaving. Het wordt ook wel de zombiedrug genoemd, omdat het in de UK en de US de heroïnemarkt heeft overgenomen en tot grote problemen leidt, omdat de straatdosis niet of nauwelijks te doseren is. Toch is het momenteel eerste keus binnen de zorgindustrie, omdat het zo goedkoop is.
Dit is algemeen bekend en door iedereen te checken. Het is absurd dat dit soort gif gebruikt wordt in de medische zorg – bovenstaande is nog maar een tip van de sluier – en toch nemen de meeste mensen het als kennisgeving aan. Dat is onwetendheid. Dat is gehoorzaamheid. En het leidt tot vele doden.

Hoeveel miljoenen, miljarden mensen zijn in de afgelopen honderd, honderdvijftig jaar omgebracht door onwetendheid en gehoorzaamheid, door goedbedoelende mensen in dienst van de medische industrie? Hoeveel mensen zijn in eenzaamheid en pijn gestorven, terwijl dat niet nodig was? Hoeveel mensen zijn gestorven onder extreem vernederende omstandigheden, waarbij door de medicijnen hun basale functies niet meer werkten, waarbij hun organen een voor een uitvielen, waarbij ze steeds meer het contact met de werkelijkheid kwijtraakten, waarbij ze steeds afhankelijker werden van de zorg van buitenaf, totdat ze gedegradeerd waren tot een anoniem hoopje ellende in een ziekenhuisbed?

De dodelijkheid van de medische industrie en de medeplichtigheid van het gehoorzame, volgzame medische leger is een van de meest schokkende feiten van de afgelopen eeuw. Om als arts, verpleger of verzorger te gaan beseffen dat je bijgedragen hebt aan ziekte en dood, dat is bijna niet te doen. Wat is er nou erger dan onwetend bijgedragen te hebben aan het lijden en het sterven van de mensen voor wie je verantwoordelijk was? Het is zo veelomvattend, het is zo groot, het is zo hartverscheurend, dat niet onderschat moet worden hoe groot de impact hiervan zal zijn.

Compassie is wat nodig is als dit inzicht uiteindelijk bij iedereen doordringt. Momenteel heeft zich een venster geopend, waardoor we een kans hebben dat dit bewustzijn definitief doorbreekt. Het is vier jaar nadat de coronapandemie uitgeroepen werd. De leugens en de schade van de maatregelen en de covidprikken komen steeds meer aan het licht, zelfs in de mainstream media. Steeds meer mensen komen erachter dat ze bedrogen zijn, niet alleen in de afgelopen vier jaar, maar in de afgelopen honderdvijftig jaar. Wij, de mensen die dit al langer weten, moeten voorbereid en bereid zijn om de golf van rouw, schuldgevoelens, wanhoop en verdriet op te vangen, wanneer die gaat komen. We moeten onze medemens troosten. We moeten ze vergeven voor wat ze uit onwetendheid en gehoorzaamheid gedaan hebben, want anders kunnen we als mensheid niet door.

De wettelijke straf op ‘dood door schuld’ is twee jaar gevangenisstraf, maar waar is dat op gebaseerd? Natuurlijk moeten deze mensen ter verantwoording geroepen worden, maar waarom moeten ze gestraft worden? Is het besef van wat ze gedaan hebben niet erg genoeg? Moeten ze niet vooral vergeven worden? Dat geldt niet voor de mensen die dit bedacht hebben, die dit willens en wetens hebben geïnitieerd, die dit systeem met voorbedachte rade hebben uitgerold … dat zijn moordenaars. Wat er met hun moet gebeuren weet ik niet, maar in ieder geval moeten ze tot op de laatste vezel ontdaan worden van hun dodelijke macht.

Sanne Burger
sanneburger.com